Kerkdiensten | Kijk en luister via kerkomroep.nl

8:45 | 10:45 | 16:30 uur

DAAR ZIJN JULLIE HIER TOCH VOOR?

‘Ik kom vooral even zeggen dat het nog steeds goed gaat met mij.’ Stralend trekt hij een stoel naar achteren om nog een glimpje zon op te vangen voordat de oranje bol achter de grote beuk verdwijnt.

Wij stralen ook. Als er iemand een strijd heeft geleverd om van zijn verslaving af te komen is hij het wel. Therapie, opname, terugval… ‘Fijn dat je er bent!’ We schuiven hem een kop verse muntthee toe uit eigen Huiskamertuin.
‘Maar nu ga ik het echt redden. En ik weet dat jullie voor mij bidden. Dat voelde ik ook als het bijna fout ging. Het is zo’n sterke macht, zo’n verslaving. Je leeft eigenlijk in twee werelden. Aan de ene kant leek ik een gewone hardwerkende man, maar als je die andere kant van me zou kennen…’
Hij strijkt even over zijn haar. ‘Maar goed, jullie weten het van mij… een beetje dan. En hier is het veilig om erover te praten. En dat helpt ook!’
De zon zakt al verder weg als een andere bekende gast het achterpleintje op stapt.
‘Ik ben weer met de trein hierheen gekomen. Zo fijn om weer eens wat bij te praten. Mijn ex stalkt me niet meer, wist je dat al? Ik heb nu veel meer rust. Het gaat beter met me. Alleen jammer dat ik gisteren gevallen ben.’ Ze toont ons haar verbonden hand. ‘Vanmorgen toch maar langs de dokter. Hele nacht wakker gelegen van de pijn. En pijnstillers mag ik eigenlijk niet samen met mijn andere medicijnen. Ja graag een kopje koffie: twee klontjes.’ Ze praat door terwijl ze met haar gezonde hand krachtig in haar kopje roert. ‘Ach ja, ’t is altijd wat, dat weet ik. Ik moet nu weer oppassen met mijn suiker. Maar verder gaat het best. God zorgt voor me, dat moet ik niet vergeten.’
Als we naar binnengaan vanwege de kille avondwind steken een jongen en een meisje hun hoofd om het hoekje van de deur. ‘Mijn moeder zegt dat we hier zomaar naar binnen mogen lopen.’aarzelt de jongen.
‘Dat klopt hoor! Lusten jullie limonade?’
Ze nestelen zich gezellig aan de grote tafel. ‘Wat doen jullie hier eigenlijk? vraagt het meisje, terwijl ze nieuwsgierig om zich heen kijkt.
De man kijkt op zijn telefoon en neemt gehaast afscheid. De vrouw schuift de kinderen een koekje toe.’Gezellig koffie drinken en praten’ lacht ze. ‘Daar zijn jullie hier toch voor?
‘Zijn er nog meer kamers?’informeert de jongen met volle mond. Ze krijgen een rondleiding. In de Binnenkamer staren ze verbaasd naar het grote kruis.
‘Hier bidden we dus. Voor Nijkerk en voor onze gasten die het moeilijk hebben’ leg ik uit.‘Voor die meneer die net wegging en voor die vrouw met die zere hand. En… voor leuke spontane kinderen, daar.. ’ knipoog ik, ‘daar danken we voor!’
Arna van Deelen

Vul hier uw eigen inhoud in.