Bekijk en beluister de opnames van onze kerkdiensten.
“Ik kan het niet aanzien als je het met een ander houdt” – zo klinkt het hart van het eerste gebod. We onderzoeken afgoden die ons hart willen bezetten: geld, waardering, standpunten, zelfs gezin. Niet om kleiner te worden, maar om vrij te leven. Genesis 22 toont: God voorziet. 1 Korinthe 10 waarschuwt voor dubbel spel. De oproep is helder: vertrouw op de HEER alleen. Je mag veel hebben, als het jou maar niet heeft.
Jacko Holtland
Veenendaal-0ost
Psalm 8 tilt ons op: God is groot en toch ziet Hij naar ons om. Ieder mens is naar zijn beeld gemaakt, bijna goddelijk, met talenten én grenzen. Waarde meet je niet in prestaties, maar in geliefd‑zijn. We worden uitgenodigd om eerlijk te kijken naar wat we kunnen en niet kunnen, hulp te vragen en elkaar aan te vullen. Zelfs het kwetsbare – de stem van kinderen – is Gods tegenkracht. Aan de tafel vieren we gul zijn liefde en delen we uit wat we ontvangen.
Frans Wisselink
em.Doorn
Zaad dat landt in goede aarde groeit. Zo klinkt het beeld uit Markus 4 dat dwars door de kerk heen snijdt: Jezus wordt telkens in ons leven gezaaid—op zondag, thuis, in gesprekken. Soms blijft het bij horen, soms verstikken zorgen of drukte het woord. Maar waar we Hem gretig aannemen, wortelt het en draagt het dertig-, zestig- of honderdvoudig vrucht. De oproep: maak ruimte, ga ermee aan de slag en help zelf mee zaaien. Ook wij mogen de handen van de Zaaier zijn.
Marius van Rijswijk
Sterk worden door te knielen: dat beeld trok als een rode draad door de preek. Aan de hand van Markus 1 en Lukas 6 werd zichtbaar hoe Jezus midden in drukte en weerstand steeds de stilte zocht bij zijn Vader. Eerst bidden, dan gaan. Dat geeft richting en rust. We werden aangemoedigd om thuis ritme te vinden in bidden, juist als het druk is of ’s nachts onrustig. Leren bidden begint in het gezin. Kijk ’s avonds terug met God en ’s morgens vooruit. Bidden is geen terugtrekken, maar de bron om anderen tot zegen te zijn, in lijn met Zondag 45.
Henk van de Kamp
Zutphen
Als een brullende leeuw is er een tegenstander, maar we staan niet machteloos. Vanuit Efeze 6 klonk de oproep om Gods wapenrusting aan te trekken: de riem van waarheid, het harnas van het goede, schoenen van het evangelie van vrede, het schild van geloof, de helm van redding en het zwaard van Gods Woord. Met beelden van leeuwen, schaak en Paulus en Silas werd duidelijk: Jezus is de Overwinnaar; wij mogen overeind blijven in zijn kracht.
Marius van Rijswijk
Jezus is geen puzzel om op te lossen, maar een mysterie om te aanbidden – zo klonk het uit Johannes 1 en Hebreeën 1. De kern: Jezus is werkelijk God. Daarom laat Hij ons het Vaderhart het duidelijkst zien. Daarom redt Hij echt, niet alleen als voorbeeld maar als Verlosser. En omdat Hij mens werd, kent Hij onze zwakheid van binnenuit en kan Hij ons bijstaan. Zijn goddelijke nabijheid wordt concreet in hoe Hij leefde, liefhad en vergeving bracht.
Marius van Rijswijk
Het Koninkrijk van God is nabij – dat klinkt als bevrijdend nieuws. We hoorden hoe Jezus met gezag onderwijst en in Kapernaüm een onreine geest het zwijgen oplegt. Niet de leugen, maar Jezus’ woord heeft het laatste woord. Zijn optreden laat zien: God komt dichtbij in Hem. De oproep is duidelijk: kom tot inkeer en geloof dit goede nieuws. Dat geeft rust, richting en hoop te midden van angst en gebrokenheid.
Cor van Breemen
Em. Soest-Baarn
Laat de Heer je vreugde zijn – zo klonk de oproep uit Filippenzen 4. Niet een gemaakte glimlach, maar vreugde die blijft, ook als je weinig te lachen hebt. Paulus schrijft dit vanuit de gevangenis; daarom wijst hij naar de bron: Jezus is nabij. In die verbondenheid groeit vreugde als vrucht van de Geest, gevoed door genade. Psalm 43 klonk mee: God is onze hoogste vreugde. De kerk is geen pretpark maar een ‘vreugdeschool’ waar we leren vol te houden, dicht bij Hem blijven.
Martin van der Klis
Nijkerk
Vooruitkijken in plaats van blijven hangen in gisteren – dat was de scherpe oproep vanuit Lukas 9:62. Aan de hand van Elia en Elisa liet de preek zien dat Jezus’ Koninkrijk om keuze en toewijding vraagt. Achterom kijken kan blokkeren: sociale druk, pijnlijke fouten of oude patronen remmen je bruikbaarheid. Jezus’ radicale woorden schudden wakker, juist om ons te richten op wat komt. Met Paulus leren we: vergeet wat achter je ligt en ga op je doel af.
Prof Jaap Dekker
Kampen
Jezus is de Christus – dat klonk als een oproep. Vanuit Jesaja 61 en Johannes 17 werd helder: Jezus maakt God bekend, geeft als priester zijn leven en regeert als koning. Wie Christen is, deelt in zijn zalving: spreken over God, dienen in liefde en kiezen tegen het kwaad. Concreet en dichtbij: in kleine daden, in gebed en eerlijk getuigen. Jezus bidt dat wij één zijn; daarin wordt zijn grootheid zichtbaar. Zo zendt God ons de week in, onder zijn zegen.
Jan Verhoef
Preeklezer
Elkaar optillen naar Jezus – dat beeld uit Markus 2 draagt de preek. Vier vrienden halen het dak open om hun verlamde vriend bij Jezus te brengen. In de kerk doen wij dat ook: we dragen elkaar in twijfel, schuld, ziekte en verdriet. Jezus ziet wat we nodig hebben en begint bij het belangrijkste: vergeving. Van daaruit geeft Hij hoop en soms genezing. Zo blijft de kerk springlevend: samen bij Jezus, en van daar de wereld in. Het avondmaal benadrukt onze eenheid: één tafel, één Heer.
Marius van Rijswijk
‘Wandelen met God’ krijgt kleur bij Henoch: God zoekt de mens, en Henoch antwoordt door in verbondenheid met Hem te leven. Dat wandelen is geen vlucht uit de wereld, maar volhouden middenin: bidden, luisteren naar de Bijbel, spreken over God, ook als de wind tegen is. Henoch laat zien dat geloof richting geeft en thuisbrengt: God nam hem weg. Zo leert de Schrift ons Jezus te volgen, de juiste route te houden en hoopvol naar de eindbestemming te kijken.
Kees Drost
Bunschoten