Ons kruis dragen achter Jezus aan

Bas Luiten liet zien hoe Jezus eerst zijn eigen weg tekent: de Mensenzoon gaat lijden, sterven en opstaan. Petrus’ protest krijgt een scherpe reactie: “Ga terug achter Mij, je denkt aan mensen, niet aan God.” Zo voorkomt Jezus een “welvaartsevangelie” dat alleen spreekt over wonderen en succes. Het kruis is geen mislukking, maar de weg van overwinning op het kwaad; de opstanding is het doel.

Daarna komt onze weg in beeld: “Wie Mij wil volgen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen.” Dat is meer dan het onvermijdelijke verdriet van “elk huis heeft zijn kruis”. Het gaat om een gekozen kruis: je begeerten niet laten regeren, maar ze aan het kruis slaan (vgl. Galaten 5:24). Concreet oefenen we dat in het gebed van het Onze Vader: Uw naam, Uw koninkrijk, Uw wil. Geen “kluif-gebed” om wat wij lekker vinden, maar bidden vanuit Jezus’ woorden in ons.

Wie achter Mij aan wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis op zich nemen en Mij volgen.

De kindermoment-beeldspraak hielp: Hij is de ware wijnstok, wij zijn de ranken. Snoei doet pijn, maar geeft juist vrucht. Wie in Hem blijft, mag vragen in lijn met Zijn woord en zal vrucht dragen tot eer van de Vader (Johannes 15).

In het avondmaal mochten we Christus ontvangen: “Dit is mijn lichaam… deze wijn is mijn bloed.” Niet alleen terugkijken, maar nu leven uit wat Hij geeft. Kom met berouw en geloof; bij Hem is verzoening en nieuw leven. Zo leren we kruisen dragen achter Hem aan – en proeven we al iets van de vreugde van Zijn opstanding.